Portret van een ICC’er Amanda

Deze keer staat Amanda Nelemans, ICC’er op Noorderlicht, in de spotlights. Na vele jaren van dienst, geeft zij dit schooljaar het ICC stokje over. Een mooi moment om terug te kijken op haar periode als ICC’er.  


 

Amanda, kun je wat vertellen over jezelf?
Voordat ik de Pabo afrondde en leerkracht werd, heb ik de Mikojelopleiding gevolgd, met veel creatieve vakken en 2 jaar sociale academie, ik heb o.a. buurtwerk gedaan en heb gewerkt in de kinderopvang .

Hoe kwam je erbij om ICC'er te worden?
Ik ben altijd al actief geweest rondom kunst en cultuur, ik bezocht tentoonstellingen/voorstellingen en volgde ook kunstzinnige  lessen in mijn vrije tijd. Toen er een concrete vraag kwam vanuit school, zag ik er een mooie uitdaging in.

Wat was je grootste uitdaging als ICC'er?
Teamleden mee krijgen! Zorgen voor draagvlak in het team.  We hebben een groot team, zo’n 25 leerkrachten. Mijn ambitie was om mijn enthousiasme ook op hen over te brengen. Dat is maar deels gelukt, niet iedereen ziet het belang van kunst en cultuur of komt er niet aan toe vanwege tijdgebrek.

Waar ben je trots op? Wat heb je van de grond kunnen krijgen?
Allereerst het opstarten van ‘de proeftuin’,  een naschoolse cursus in verschillende disciplines. Dat had nogal wat voeten in de aarde. Samen met Nieuwe Veste en het jeugdcultuurfonds is het gelukt om dit vorm te geven. Het heeft wel veel bloed, zweet en tranen gekost, maar het is de inspanningen zeker waard geweest. Zo zie ik nog een aantal stoere jongetjes voor me die tijdens een dansles de opdracht kregen ”samen een werkende machine uit te beelden”. Tegen mijn verwachting in gingen ze er helemaal in op, en deden zij ongelofelijk serieus mee. Dat zijn mooie dingen! Daar doe je het voor.
In onze wijk is er wat kunst/cultuur betreft niet zo veel aanbod voor de kinderen en het is al gauw te duur!  Het is fijn dat ik toch iets op heb kunnen zetten hier. Ik ben blij dat ik de kinderen deze nieuwe activiteiten heb mogen aanbieden.

Een ander traject dat ik heb opgestart is blaasmuziek is cool  en het daaropvolgende project samen muziek maken.  Ook was er aansluiting van dit project met de liedjes van 123zing. Er wordt ook toegewerkt naar een optreden: ‘je ziet zulke  mooie  dingen gebeuren: de totale overgave van de kinderen, je ziet dat ze aan het ‘ontdekken ‘zijn, plezier hebben, heel graag een liedje willen leren spelen. “

Er zijn natuurlijk ook valkuilen. Wat is jouw advies aan de huidige ICC'ers?
Niet te snel willen gaan, jouw tempo afstemmen op de school, de rest van het team. Sommige plannen zijn geweldig, maar niet haalbaar. Dat is soms wel een frustratie, omdat je zo graag meer zou willen bereiken.

Heeft het ICC'er-schap je verrijkt?
Ja, absoluut, die nieuwsgierige en geconcentreerde gezichtjes van de kinderen, bijvoorbeeld tijdens de proeftuin, vergeet ik niet snel. En de kinderen die op je afrennen om te vragen: Juf, wanneer mogen we weer? Daar word ik heel blij van. Daar zie je toch echt de meerwaarde in terug!